Επιστημονικά Αποτυπώματα

Το έγκλημα ως διακινδύνευση

Ο έλεγχος του εγκλήματος έχει υποστεί θεμελιώδεις αλλαγές τις τελευταίες δεκαετίες στις νοοτροπίες και τις πρακτικές που τον διέπουν, με κύριο πλαίσιο αναφοράς μια προδρασιακή προσέγγιση προσανατολισμένη στον κίνδυνο. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, το εγκληματικό φαινόμενο αποτυπώνεται περισσότερο ως ένα σύνολο διακινδυνεύσεων και λιγότερο ως ένα ζήτημα που πηγάζει από προσωπικές ή κοινωνικές παθολογίες, ενώ η εξασθένιση της αποκλειστικής ισχύος του κράτους να αντιμετωπίσει τους κινδύνους που το απειλούν, διευκόλυνε τη μετάβαση από την κυβέρνηση στη διακυβέρνηση.

Ανήλικοι σε κίνδυνο ή σε σύγκρουση με τον νόμο

Η εκδήλωση αντικοινωνικής ή/και παραβατικής συμπεριφοράς εκ μέρους των ανηλίκων νοείται ως μία μορφή επανάστασης και αντίστασης στην εξουσία, αφού η ανηλικότητά τους βιώνεται συχνά από τους ίδιους ως χρόνος εξάρτησης και καταπίεσης. Ο ανήλικος δράστης μη συνιστώντας μια μικρογραφία της προσωπικότητας του ενηλίκου, αλλά μια ξεχωριστή οντότητα με αντίστοιχες ιδιαιτερότητες.

Από τον φόβο στον φόβο

Η επιστημονική αλαζονεία του 19ου αιώνα, που βασιζόταν στο θετικισμό, επανέρχεται στον 21ο αιώνα και -μέσω DNA- ξαναφέρνει στην επικαιρότητα τον γεννημένο εγκληματία (με τα παλιά ή και με τα νέα «στίγματα» ). Και μπροστά σ΄αυτόν τον εφιάλτη οι όποιες αρνητικές συνέπειες της λομπροζιανής Φυσιογνωμικής του Ενός (και μοναδικού) ανθρώπου μοιάζουν αθώα παιχνίδια του νου και της ψυχής… Ο ψυχολόγος αντικαθιστά τον αστυνομικό και η λογοτεχνία των λαϊκών ηρώων δίνει τη θέση της σε παρανοϊκά τέρατα στα οποία συνυπάρχει ο πρωτογονισμός με τον (τεχνολογικό) πολιτισμό.

Προσεγγίσεις του «εγκληματικού» έρωτα

Ο τροβαδούρος της λαϊκής ψυχής Στέλιος Καζαντζίδης συνέδεσε με απλό τρόπο την αγάπη με το έγκλημα. «Εγκληματική» αγάπη ή έγκλημα από/με αγάπη. Βέβαια ο έρωτας δεν ταυτίζεται με την αγάπη, διότι εμπεριέχει στοιχεία «θυέλλης» (ψυχής τε και σώματος) αλλά σε κάθε περίπτωση η σχέση Έρωτα – Εγκλήματος διέπεται (και ελέγχεται;) από διάφορες παραμέτρους: βιολογικές, ψυχολογικές, πολιτισμικές, κοινωνικές. Αφού όμως το έγκλημα πάθους στρέφεται κατά του ερωτικού συντρόφου, αναρωτιέμαι ποιες πτυχές μετράνε περισσότερο: οι επιστημονικές προσεγγίσεις ή οι υπαρξιακές αγωνίες;

Σχολική Διαμεσολάβηση

Η διαμεσολάβηση αποτελεί μια από τις κύριες πρακτικές της επανορθωτικής δικαιοσύνης και περιγράφεται ως η διαδικασία ειρηνικής επίλυσης διαφορών και συγκρούσεων, η οποία λαμβάνει χώρα μεταξύ των διαφωνούντων μερών και ενός τρίτου προσώπου, του ουδέτερου διαμεσολαβητή, με σκοπό την εύρεση μιας αμοιβαία αποδεκτής και ωφέλιμης λύσης. Στους στόχους της διαμεσολάβησης συγκαταλέγονται η αποτελεσματική αντιμετώπιση και επίλυση συγκρούσεων με εποικοδομητικό διάλογο, η αποκατάσταση των σχέσεων, η δόμηση και βελτίωση του επιπέδου συνεργασίας και επικοινωνίας, καθώς και η επανόρθωση της ζημίας ή βλάβης που έχει υποστεί το ένα από τα δύο αντιτιθέμενα μέρη.